Zabytki Torunia

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny

Kościół pofranciszkański, sięga swymi początkami pierwszej połowy XIII w. W drugiej połowie XIV w. kościół został gruntownie przebudowany. Powstała wówczas murowana, trójnawowa, halowa świątynia o długości 60 m i wysokości naw ok. 27 m. Wydłużone prezbiterium otrzymało tę samą wysokość co korpus nawowy. Zgodnie z regułą zakonów żebraczych, do których należał zakon franciszkański, kościół ten nie posiada potężnej wieży, lecz trzy małe sygnaturki wzniesione nad prezbiterium od strony wschodniej. Wnętrze bogato zdobione polichromiami o tematyce religijnej z XIV w. Z okresu franciszkańskiego pochodzą dębowe stalle i empora, natomiast z okresu luterańskiego (1577-1774) - organy, ambona i większość epitafiów zawieszonych na ścianach kościoła. Po lewej stronie, w ścianie przy głównym ołtarzu, znajduje się miejsce spoczynku księżniczki Anny Wazówny, siostry króla Zygmunta III Wazy. Jej mauzoleum pochodzi z 1636 r. Po 1724 r. kościół był we władaniu ojców bernardynów, aby od XIX w. służyć jako parafialny, którą to funkcję pełni do chwili obecnej. Z czasów bernardyńskich pochodzą ołtarze boczne, ołtarz główny (1731 r.) oraz łuk tęczowy. Stojące niegdyś przy kościele średniowieczne zabudowania klasztorne zostały zniszczone w początkach XIX w. Konserwatorzy, którzy w ostatnich latach prowadzili w kościele NMP prace archeologiczne, znaleźli pod prezbiterium dwa wcześniejsze, murowane kościoły, datowane na XIII wiek.